در تبارنامه‌ی موسیقی ردیف‌محور ایران، علی‌اکبر شهنازی به مثابه‌ی استمرار یک نَسَبِ نغمه‌پرداز و سلسله‌ای از شعور و شم موسیقایی است. اگر پدر، مؤسس مدرسه‌ی تار معاصر بود، فرزند، معمار نهایی آن شد؛ و بدین‌سان، علی‌اکبرِ شهنازی ، قله‌ای شد که پس از او، «قاف» را دیگر کسی به تمامی ندید.

محمدرضا شرایلی، در گفت‌وگو با «گاتانیک» او را  نوازنده‌ای می‌داند که با تارش مکاشفه می‌کرد؛ او شهنازی را«مرجعیتِ طنین» می‌داند؛ یعنی وجودی که در آن، صوت، در اعلی‌مرتبه‌ی سلوک، به یقین می‌رسد.

پوریا خادم با الهام از سرود جاودان «ای ایران»، اثری تازه خلق کرده است. این قطعه بازتابی از احساساتِ یک هنرمندِ معاصر از یک اثرِ اصیل است.
سفری موسیقایی که گذشته و حال را در هم می‌آمیزد.

به نظر می‌رسد که «ای ایران» اکنون به‌صورت غیررسمی سرود ملی بسیاری از مردمان این سرزمین است. این اطمینان را دارم که اگر روزی رفراندومی برگزار شود و از مردم بخواهند سرود ملی کشور را انتخاب کنند، بدون شک «ای ایران» رأی خواهد آورد. همین موضوع اهمیت اجتماعی این اثر را نشان می‌دهد، هرچند از نظر فنی ایراداتی دارد. حتی «حسین گل‌گلاب» نیز در تاریخ ادبیات ایران، شاعر چندان برجسته‌ای تلقی نمی‌شود.